در راه دین، راه خـدا، راه عمو جانش            جان داد، جان بچـه‌های ما به قـربانش

دستی که آویزان شود از پوست می‌لرزد            ما را مـدیـنه می‌بـرد با دست لـرزانش

دست حـسین بن علی با زحـمت بسیار            خون لخته‌ها را می‌گرفت از روی دندانش

وقتی در آغوش امام عصر خود جان داد            نقش تـبـسم بود بر لب‌های عـطـشانش

روی تن غـرق به خـونش راه افـتادنـد            تکـبـیـر گـویان دشـمـنانِ نـامـسلـمانش

پیش نـگـاه اهل خـیمه عـصر عـاشورا            می‌رفت زیر سم مرکب جسم عریانش

روشن کـنـد مانند مـاهی از سـر نـیـزه            شب‌های تار نجمه را چـشم درخشانش